بارالها!ما معترف به تقصیر و مقر به گناهیم.

نه یک قدمی در راه رضای تو بر داشتیم و نه یک عبادتی و اطاعتی از روی اخلاص به جا آوردیم.تو خود با

لطف عمیم و رحمت واسعه با ما رفتار فرما و چنانچه در این دنیا ستر عیوب ما فرمودی در آن عالم نیز

بفرما که در آنجا نیازمند تریم به ستر و غفران.

روحش شاد....

بارالها ! تو از سریره بندگان آگاهی و قصور و تقصیر ما را مطلعی و ضعف و نا توانی ما را می دانی

تو ما را به رحمت خود غرق کردی پیش از آنکه از تو سوالی کنیم،نعمتهای تو ابتدایی و تفضلهای تو بی

سابقه ی سوال و استمداد است،ما اکنون معترف به تقصیر خود هستیم کفران نعم غیر متناهیه تو کردیم

و خود را مستحق عذاب الیم و دخول جحیم می دانیم و پیش خود چیزی سراغ نداریم و وسیله ای در

دست نداریم جز آنکه تو خود را معرفی کردی به لسان انبیاء به تفضل و ترحم و سعه وجود و رحمت و ما

تورا بدین صفت شناختیم به قدر استعداد خود تو با مشتی خاک چه می کنی جز رحمت و تفضل؟

((این رحمتک الواسعه؟این ایادیک الشامله؟این فضلک العمیم؟این کرمک یا کریم؟))

با یکی از مناجاتهای امام (ره)شروع می کنیم:

بارالها!پشتیبان ملت و جوانان عزیز ما باش،که اینان برای رضای تو به پا خاسته اند و با نهضت خود،دشمنان دین را از صحنه رانده اند،((انک علی کل شیء قدیر)).